Spanning tussen onzichtbaar en zichtbaar

Zorg voor jezelf en zorg voor de ander

Op dit moment, tijdens de corona crisis, zijn er mensen die zich 10 slagen in de rondte werken en mensen die thuis moeten blijven en beperkt worden in hun bewegingsvrijheid.

De mensen uit de eerste groep, de redders, proberen ons het leven zo draaglijk mogelijk te maken. Dat zijn bijvoorbeeld de mensen die ons vuil ophalen, de regering die regels opstelt om ons te beschermen tegen het virus, de politie die ons beschermt door mensen een boete te geven wanneer zij zich niet aan de voorgeschreven regels houden (wie niet horen wil, moet maar voelen), de  ICT-ers, die het internet draaiend houden en het onderwijs dat de handen vol heeft aan het organiseren van afstandsonderwijs voor leerlingen.

En aan de andere kant zijn er de mensen die beperkt worden in hun vrijheid en thuis zitten.

De eerste groep redt en redt. De tweede groep moet stil en rustig zijn.

De spanning tussen redden en luisteren

Deze spanning is er altijd en zal altijd zo blijven, zolang deze twee groepen niet naar elkaar luisteren. Uiteraard is luisteren niet zo makkelijk en zal er altijd een kloof blijven die we niet weten te overbruggen.

‘We moeten nu nadenken over wat er hier aan de hand is,’ zegt psychiater Damiaan Denys in een van z’n interviews.

Er zijn mensen die suïcide plegen en mensen die niet geluisterd hebben.

Er was geen tijd voor en zij zwegen en vertrokken, anderen achterlatend met het gevoel dat ze niet genoeg gedaan hadden.

Dit dilemma zal er altijd blijven.

Luisteren betekent afstand nemen. Je neemt de tijd om iets tot je door te laten dringen wat de ander motiveert, wat de ander bedoelt. Je wordt ook met jezelf geconfronteerd: hoe luister ik?

Het zal duidelijk zijn dat er hier altijd een spanning is.

Enerzijds wil je dat er naar je geluisterd wordt en dat je erkend wordt. Anderzijds kan het ook zijn  dat je verrast wordt of dat je geconfronteerd wordt met een nieuwe kijk op een situatie, zodat je die weer op een heel andere manier kunt bekijken. Soms is dat leuk. Soms is dat eng. Je voelt je ineens kwetsbaar omdat je iets verkeerd beoordeeld hebt.

Je voelt je schuldig of je schaamt je. Of je kunt verrast en dankbaar zijn voor het andere inzicht wat je hebt gekregen.

Het gemeenschappelijke thema van dit moment is het virus: Hoe houden we dat buiten de deur?

Waar sta jij? Ben je een reddingswerker die mensen redt en die zorgt dat deze situatie draaglijk blijft, of ben je een thuiszitter of thuiswerker?

Thuiswerkers

De thuiswerkers hebben er ineens allerlei taken bij gekregen, namelijk het huishouden draaiende zien te houden en om de kinderen te helpen.

Ik hoor verhalen over kinderen die het heerlijk vinden als de ouders gaan wandelen. Er is even afstand. Ze is 11 jaar, dus het kan wel even, ze mag alleen thuis blijven.

Er mag met de afstand gespeeld worden. Ze wordt vertrouwd.

Ik hoor ook verhalen van ouders die zich overbelast voelen.

Ze worden geconfronteerd met hun kinderen die begeleid moeten worden bij het maken van  huiswerk voor school. En tegelijkertijd moeten ze ook hun eigen werk doen. Vooral voor alleenstaande ouders is het te veel en zeker ook als je je snel verantwoordelijk voelt.

Hoe zorg je voor jezelf?

Ook hierbij gaat het weer over luisteren of redden.

Het gemeenschappelijke thema is: ruimte. Hoeveel afstand mag ik nemen als moeder en als kind?

Moeders zijn meer verantwoordelijk dan kinderen, dus moeten zij de grenzen bepalen. Als moeder kan het aan je knagen dat je nu niet overal voldoende aandacht aan besteedt.

Oude uitspraken uit het verleden

Oude uitspraken die tegen je gezegd zijn, of die je onuitgesproken zo hebt aangevoeld, spreken je dan weer toe: Je bent egoïstisch, je denkt nooit aan een ander, je bent niet aardig, je luistert niet, je moet je schamen, je bent lui, je stelt je aan, enz.

Het gevolg van deze uitspraken is dat je druk voelt om je anders te moeten gedragen. Je vertelt niets meer, je denkt dat jij faalt, je voelt je belaagd, je voelt je angstig, je bent niet leuk en soms durf je zelfs de straat niet op, want wat zullen mensen van mij vinden?

Als je jezelf zo toespreekt dan gaat je energie naar het verleden.

Je aandacht is bij het verleden. Je gedraagt je op een manier die bij een bepaalde uitspraak hoort, die een ander gedaan heeft en die nu bij je identiteit is gaan behoren. Je bent het zelf gaan geloven.

Je bent heel voorzichtig of je voelt je schuldig als je een grens trekt.

Ga dan eens na of een of ander oud patroon je parten speelt.

Het gaat erom dat je rustig bent op dit moment en je je niet laat overspoelen.

Trouwens, het gaat er altijd om dat je rustig kunt blijven.

En uiteraard komen er allerlei uitspraken uit een ver verleden weer langs die meer iets zeiden over hoe je toen beperkt werd. Kijk dan eens goed of dat nu ook nog zo is, en als dat niet zo is, hoe je dan had gewild dat er toen op je was gereageerd.

Ga eens na of dat ook voor deze situatie een goede strategie is.

En dan: toon je moed en laat zien wat je vindt
 

Uiteraard krijg je weerstand. Blijf rustig en motiveer je opstelling. Kinderen ervaren hun kracht als ze ruimte mogen innemen. En als ze tegenargumenten mogen inbrengen.

Partners ervaren hun kracht als ze ook hun standpunt kunnen inbrengen. Je krijgt een echt gesprek.

Als dezelfde argumenten zich blijven herhalen, zeg dan: ‘ Nu is het klaar! We gaan er een nachtje over slapen.’

Las pauzes in.

In een gesprek dat je raakt zitten altijd pauzes. Je proeft wat er gezegd wordt. Je neemt de tijd.

‘Kinderen krijgen is het grote loslaten’ – afstand

Er wordt wel eens gezegd: ‘ kinderen krijgen is het grote loslaten,’

Uiteraard wil je het beste voor je kinderen, voor je familie, voor je werk, voor je vrienden. Het is altijd weer de spanning tussen wat heb ik nodig als moeder, als werknemer(ster) en wat heeft de ander nodig? Waar is de balans? Wat kan ik de ander toevertrouwen, wat kan ik aan de ander overdragen, wat kan de ander dragen en wat kan ik zelf dragen?

Waar ligt de grens?

Samenwerken

We hebben overleefd door samen te werken. Dat betekent dat er taken te vervullen zijn en dat we erop moeten vertrouwen dat de ander die taken ook echt naar beste kunnen doet.

Uiteraard zijn kinderen het daar niet mee eens. Sommigen moeten een boete van de politie krijgen. (Wie niet horen wil moet maar voelen).  Kinderen voelen hun kracht door ongehoorzaam te zijn. Zo ontlokken ze hun ouders om duidelijk te zijn, om te horen wat precies de spelregels zijn.

Als je vele onrechtvaardige ervaringen hebt meegemaakt, dan is het moeilijk om voor jezelf te zorgen.

Ervaringen

Vorige week zondag besloot ik om eens een andere wandeling te gaan maken. Niet zoals gewoonlijk naar het park, maar de andere kant op, richting de stad. Ik liep om 7.30 uur in een onder normale omstandigheden drukke winkelstraat. Er was bijna niemand op straat.

Op een gegeven moment dacht ik: wat zullen die mensen die me zien vinden? Ik voelde me bijna schuldig dat ik op straat liep. Met mijn verstand wist ik dat het volkomen legaal was. Toch zie je hoe zo’n gedachte kan maken dat je je terugtrekt in huis en onzichtbaar bent.

Wat doe je met die oude gevoelens en gedachten?

Luister je naar wat je voelt, of luister je naar wat je gevoel je vertelt en ga je na of dat reëel is?

Er zijn culturen waarin je je baas altijd gelijk moet geven. Er zijn vliegtuigongelukken uit voortgekomen omdat de baas iets verkeerd beoordeeld had.

Nu moet de ondergeschikte in een vliegtuig beslissingen nemen, en dan kan de baas altijd nog ingrijpen als de ondergeschikte een fout maakt.

Vergissen is menselijk, maar twee zien meer dan een.

Liefde – nabijheid

Vergeet niet: Liefde is dat je elkaar vertrouwt, je uit elkaar gaat en naar elkaar toe gaat, dat je met elkaar kunt praten over je motieven en wat je beweegt.

Liefde is bewegen.

Liefde is de taken verdelen en erop aan kunnen en erop vertrouwen dat de anderen een taak goed vervullen.

Liefde is als een dans. Elkaar loslaten en elkaar vasthouden.

Liefde is plezier beleven met elkaar en elkaar vasthouden in moeilijke tijden.

2 gedachten over “Spanning tussen onzichtbaar en zichtbaar”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *